Zaten kalabalığın bu kadarı, herkesi birbiriyle meşgul olmak ihtiyacından uzaklaştırmıştı. Bu evde herkesin müthiş bir yalnızlığa düşmesi için bu kadar çokluk kâfi gelmişti.
Kendi kendime öyle zulümler ettim ki, nihayet ikiye bölünür gibi oldum.
Bir parçam öbür parçamın dizlerine kapanıyor ve ebedler boyu ağlamak istiyor.
Kuş hemen tepemde:
-Hep ağla, hep ağla!