Son zamanlarda bir şey keşfettim. Gerçek dostlarımız iyi günümüzde yanımızda olanlar. Hep iyiliğimizi isteyen, başarılarımıza sevinenler. Sahte dostlarımız ise sadece zor zamanlarda ortaya çıkanlar, yüzlerinde hep aynı üzgün ifade, güya 'dayanışma' göstererek; oysa asıl yaptıkları ıstırabımız üzerinden kendi sefil yaşamlarını katlanır kılmak.
İnsanların çoğu - ne kadar iyi niyetliyseler de - şu veya bu dogmaya kapılarak çoğunlukla fanatiklere dönüşüyorlardı, çünkü insan denen varlığın, ruhunu sürekli kışkırtan kuşkulardan kurtulmak isteyenlerin düşecekleri tek yer fanatizmdir.