Artık hiçbir şey canımı, insanların birbirine eziyet etmelerinden, en çok da her türlü sevince en fazla açık olabildikleri için, hayatının baharındaki gençlerin üç günlük dünyada birbirlerine surat asıp israflarının bir daha yerine konamayacağını iş işten geçtikten sonra farketmelerinden daha fazla sıkmıyor.
Kendi yetiştirdiği lahanayı sofrasına koyan insanın basit ve çocukça sevincini duyabildiğim için ne kadar mutluyum. O sadece lahanın tadını almakla kalmıyor,onu yetiştirdiği günlerin, sabahların, onu suladığı tatlı akşamların, yavaş yavaş büyümesinin sevincini de tek bir anda tekrar yaşıyor.