Nehar
@neharefe
𝘑𝘦 𝘮𝘦 𝘱𝘦𝘳𝘥𝘴 𝘥𝘢𝘯𝘴 𝘭𝘦𝘴 𝘱𝘢𝘨𝘦𝘴
Şu anda okuduğu kitaplar
“Geçen sene seçtiğin ve diktiğimiz bütün o güzel ağaçlar… Açmışlar mıdır acaba? Açmayan sensin. Şuurun açılmadı. Ağaçların büyüdüğünü göremeyeceksin.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dul Yorumum1000Kitap
“Seni benim vücudumdan kesip aldılar, beni uyuşturmadan. Yarımı benden aldılar, en güzel yarımı.”
Okuduğunuz kitap bir yazarın kurgusu değil de o yazarın kaybını, hüznünü paylaştığı sayfalar olunca inceleme yazmak bile biraz üzüntü veriyor .
Jean-Louis Fournier’in kaybettiği 40 yıllık hayat arkadaşını her sayfada kısa cümlelerle andığı, bahçedeki çiçekten evdeki ampüle kadar karısının yokluğunu hatırlatan bu yeni hayatı nasıl göğüsleyeceğini bulmaya çalıştığı, ölümün kendisinden çok sonrasında yaşadığı kronik yas sürecini bizimle paylaştığı bir kitap.
Vefat eden karısından sevgiyle, hayranlıkla ve bazen de hayata karşı aşırı nahif duruşuna duyduğu sitemle bahsediyor . Birbirilerinin eksikleriyle fazlalıkları arasında tutturdukları ahenkten ve sanki iki kişilik bir takımın geride kalan tek oyuncusu olmanın yaşattığı burukluktan….
Benim için en üzücü yanı, yazarın da bahsettiği gibi beraber geçirdikleri zamanda eşine karşı sevgi cümleleri kurmakta zorlanan ancak o insanın hayatında bir daha hissedemeyeceği varlığıyla yüzleşince arkasından sayfalarca yazan bir adam görmek oldu. Umarım cümlelere dökemediği sevgisini hissettirmeyi başarabilmiştir diyelim.
Hayatın en büyük ama en kaçındığımız gerçeğini unutmamak, hâlâ sevdiklerimiz yanımızdayken beraber yaşayacağımız hayatı bu gerçeği hatırlayarak şekillendirmek için okunması gereken bir kitap.