Portekizli yazardan okuduğum ilk kitabın ilk sayfaları işte bu aradığım kitap, dedirtti ama bu heyecan pek fazla uzun sürmedi, sanki birer yemekti benim için bu kitap. Evet, aynen öyle, belki de ekşi hafif bir tatlı. Başlarda görünüşü ve damağa gelen ilk tadın hazzı bambaşka oluyor lokmaların devamı nedense o ilk deneyimdeki hissiyatı bozuyor daha iyisi yeniden inşa ediyor, bu okuduğum çoğu kitaptaki genel süreç: İnşa edilen ve edilmekte olan yapı ilk satırların ve sayfaların gölgesine bütünüyle özellikle de ortalarına doğru sığınmakla yetiniyor, onu aşamıyor. Ben şimdi bunun nedenini arıyorum, bu kitap bana bu konuda ciddi anlamda destek verdi, okurken fark etmemi sağladı üstelik okuma süreçlerinde ki bu deneyimi aktarmadan ki ben kendisi üzerinden deney yapmış bulunmaktayım. İlk başlarda işte aradığım tarz bu dedirtirken yavaş yavaş kendini soldurması tamamen olağan! İnsan her şeye alışır____haklılar, ben sıkıldım o kadar. Gerçi biraz da karakterin görüşleri etkili oldu, bu görüşler yer yer tekrara düştü, yer yer huzur dahi verdi! Eh, tabi huzursuzluğun kitabında huzur bulunca o kısa soluk alınan satır da bunalttı insanı.
Kitabın kendisine döneyim yazarın hayali olarak oluşturduğu yazarlarından birinin bilinç akışı aforizmaları deyip geçmeden gerçi aforizmadan çok kısa hikayesiz anekdot. Konu belli zaten, yaşamak! Ah, hayır, öyle değil! Bildiğimiz yaşamak değil. Uyuyan Adam'ı, Yer Altından Notları hatırlatıyor şayet uyuyanın sersemliği, yer altındakinin keskin virajlarını göz ardı edersek zira karakter eminsiz vücuda anlam yüklü kumaştan pelerin seriyor, uçmak için değil, yazar kendini izlemek istiyor olabilir ancak ben her cümleyi dikkatle irdelemek isteyebileceğim kadar oyuncu rolünü giremeyeceğim. Dedim ya yemek bu, belki de soğudu artık.
Merhabalar değerli kitapseverler bugün sizlere Tülay Düzel kaleminden Oyuncaklarımı Çok Seviyorum adlı çocuk kitabını tanıtmak istiyorum. 6 yaşında olan Nela oyuncaklarını çok sevdiği için hiçbir oyuncağını atmaya kıyamayan bir kız. Bir gün Nela'nın annesi evdeki oyuncakların fazla olmasından ötürü hareket edemediğini ve oyuncaklarının bir kısmını atmasını söylüyor ama Nela annesine oyuncaklarının hepsini çok sevdiğini ve atamam yanıtını veriyor. Daha sonra annesi kararlı davranışını Nela'nın odasının önüne beş koli bırakarak gösteriyor. Nela ise annesinin bu kararlı davranışından dolayı bıraktığı beş koliyi ağzına kadar doldurup evin önünde duran çok konteynırlarının yanına bırakıyor. Kolileri koyduğu akşam Nela'nın evine anneannesi geliyor ve Anneanne ve torun arasında oyuncaklar hakkında bir sohbet başlıyor. Sonra neler mi oldu sonrası kitapta.
Nela annesinden ne gizliyor?
Nela anneannesi ile ne yapacak?
Oyuncaklar konteynerın yanında mı kaldı?
Bu soruların cevaplarını da okudukça bu kitabın içerisinde bulabilirsiniz. Kitapta yazarımız paylaşmayı ve tertipli düzenli olmak gibi konuları çocuklara bu tatlı kitabın içerisinde akıcı bir şekilde anlatmış. Çok severek okuduğum eğitici bir kitaptı. Ayrıca kitabın içerisinde yer alan resimlerde çok hoşuma gitti söylemeden geçemeyeceğim. Okuyacak olan çocuklara şimdiden keyifli okumalar dilerim. Yazarımızın kalemine sağlık okuyucusu bol olsun.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Merhaba, bugün sizlere Oyuncaklarımı Çok Seviyorum kitabının yorumu ile geldim
Hangi çocuk sevmez ki oyuncaklarını öyle değil mi? Kırılsa, bozulsa bile atmak istemeyeceği oyuncakları olur çocukların..
Nela da o çocuklardan biriydi. Çok fazla oyuncağı vardı ve parçası kaybolan, bozulmuş olan hiçbir oyuncağını atmak istemezdi.
Bir gün annesi odasına gelmiş ve oyuncaklarının bir kısmını atmayı söylemişti. Nela ise bu duruma karşı çıkmıştı.
Annesi, çok ciddiydi ve kolileri getirmişti bile..
Hepsi de ağzına kadar doldurulmuş, çöp kutusunun yanına bırakılmışlardı.
Nela, bu duruma çok üzülmüştü
Sizce Nela, ne yaptı dersiniz?
Kolileri öylece bırakmaya dayanabilmiş midir?
Evet, oyuncakların hepsi değerli ama onları fazla sahiplenmek doğru mudur? İhtiyacı olan, hiç oyuncağı olmayan ne kadar çocuk var Paylaşmak gerekmez mi Nela, paylaşmayı öğrenecek mi? Sizlerde merak ediyorsanız mutlaka okuyun, okutturun diyorum Kitapla ve sevgiyle kalın
Guorin, oturduğu sandalyede dizlerini ovuşturarak "peki o yaratık neyin nesiydi öyle?"diye sordu.Hatirlamak bile tüylerini diken diken etmişti."senin eserindi, öyle değil mi?"...."sadece bir hayal"diye cevapladı Nela. "Davetsiz misafirleri korkutmak için iyi bir yöntem.Cogu kişi onu gördüğü zaman arkasına bakmadan kaçar gider.Bir keresinde dört haydut ormanda yolumu kestiğinde hayatımı kurtarmıştı.Birinin onun üzerine atlayabilecegini hiç tahmin etmezdim doğrusu!"....gibi çok sade anlaşılabilir bir yazım dili var.. okumalısınız ;-)
