Yalnız kaldığım zaman, insanın acısı hayal ürünü olmaktan çıkardı; gölge değildi; acıkan, inleyen ve kanayan sahici bir bedendi.
Sayfa 426
Reklam
(…) “Nereye gider ve nerede durursam, dişlerimin arasında, defne dalı gibi Yunanistan’ı taşıyorum.”
Sayfa 390
İnsanlarla canavarlar kardeş olur; ölümün kendisi de hayatın maskelerinden biridir; illüzyonun alacalı örtüsü yırtılır ve biz, gerçekle göğüs göğüse geliriz. Hangi gerçekle? Hepimiz biriz; hep birlikte Tanrı’yı yaratıyoruz. Tanrı insanın atası değil, torunudur.
Sayfa 369
İyi ile kötü mücadele ederken de aynı şey olmalı, diye düşünüyordum. Sanki eskiden birleşiktiler, onları ayırdılar da, şimdi yeniden birleşmek için mücadele ediyorlar; ama belli ki son barışma anı gelmemişti.
Sayfa 365