Açıkçası biraz kafam karışmıştı.Ben bebek adımlarla yol almaya çalışırken üzerinden atlaya atlaya ilerlediğim taşların arası bir anda açılmaya başlamıştı.Belki şimdi yürümek değil de sıçramaktı benden beklenilen.
Unuttum demişti gözleriyle.Merak etme, unuttum onu.Karın bütün gece yağıp sabaha her şeyin üzerini kaplaması gibi bir șey..Yeni bir defterin ilk sayfasını açıyormuşuz gibi bir şey.. İnanmıştım.Her șeyi geride bıraktığına. Bunun Orhan içinde yeni bir başlangıç olduğuna.
Sevişilmemiş geceler, yalnız uyunmuş uykular, susulmuş şeyler.Hepsi orada, adına huzur diyeceğimiz o büyük örtünün altında saklanıp durmuştu.Bu kadar mıydı? O kadar da âşık değildik ama huzurluyduk. Böyle bir izah yeterli miydi benim için?