Duygular, insan ruhunda rahatsızlığa ve ızdıraba neden olur ve bu rahatsızlığa belirli bir anlam yüklemek, insan aklına düşer. Arzuyu tatmin etmenin yolunu bulmak, aklın işidir.
Alışkanlıkları şekillendiren, onlara doğal eğilimlerin gücünü ve enerjisini katan, zamandır. Ümitsizliğe hiç kapılmayan bir insanın sahip olduğu güç, muazzamdır.
Channing’in söylediği gibi, insanların çoğu kendine o kadar yabancıdır ki kendilerini Orta Afrika ülkelerini bildikleri kadar tanırlar.
Kendi istekleriyle bir kez olsun gözlerini dış dünyadan ayırıp da iç dünyalarına çeviremezler. Daha ziyade tüm bilinçlerini dışarıdan gelen şeylere açtıklarından dolayı, dış kaynaklı bu sel akıntısının derinlerine inip kendi benliklerinin daimî, sağlam yatağını araştırmaya cesaret edemezler. Bunun sonucunda, sonbahar rüzgarının kovaladığı yapraklar gibi kendilerine hâkim olamadan hayatları boyunca çok az özgünlüğü olan dış olaylar tarafından oradan oraya sürüklenip dururlar. Tecrübelerinin onlar için hiçbir getirisi olmaz. Bakışlarının bunca şeye dalıp gitmesi aslında hiçbir şeye bakmadıkları anlamına gelir. Yalnızca akıntının kendilerini sürüklemesine izin vermeden izlenim nehrine dalanlar ve sahip olmayı seçtikleri ve daha sonrasında üzerine kafa yorup, çalışıp asimile edecekleri farklı olayları, düşünceleri yanlarından geçerken yakalayabilmeleri için gerekli soğukkanlılığa sahip olanlar, tecrübelerinden yeni keşifler hasat edebilir.
Fakat aktif olmak yalnızca çalışmakla sınırlı değildir: Güçlü enerji kaynaklarımızın tükendiğini ve her türlü çabanın verimsiz kaldığını hissettiğimizde yürüyüşe çıkmak, müzeye gitmek için de yataktan rahatlıkla kalkabilmek demektir. Çünkü insanın, yorulmasına ve cesaretinin kırılmasına neden olan verimsiz çabalarını sürdürmesi aptallıktır