Barış Bıçakçı'nın öykülerini okurken sürekli şöyle düşünürdüm "keşke roman yazsa da keyfine vara vara okusam" Sanırım benim gibi birçok kişi de böyle düşünüyordu ki Barış Bıçakçı bizi bu eseriyle tanıştırdı. Alışık olduğumuz Barış Bıçakçı dili vardı bu kitapta da; yalın, hayatın içinden... Kitapta sevdiğim bir diğer nokta da işlenen şiir teması oldu. Kitabın anlatısına da sirayet etmiş bu tema, şiir okur gibi keyifli okunuyor bütün kitap. Bence mutlaka okunması gereken bir roman
Reklam
Daha önce Mutsuz Olmak kitabını okuyup sevmiştim. Bakış açısını, dilindeki sakinliği, görmüş geçirmiş bir dostumuzmuş gibi verdiği tavsiyeleri çok hoşuma gidiyor genel olarak. Bu kitabında da yaşlanırken (bu kitabı çıktığı esnada 60'lı yaşlarında kendisi) sakin olmanın yollarını anlatıyor bizlere. Kitaptaki birkaç yerde karnına çok yumruklar yemişim gibi dondum kaldım. Kitapta yaptığı tespitler çok yerinde. Bence etkileyici oluşu biraz da bundan kaynaklanıyor. Kısa ama dolu dolu bir kitap.
Bir cümle bütün bir kitabın okunmasına sebep olabilir mi? Benim için Unutma Bahçesi böyle bir kitaptı. Denk geldiğim tek bir cümlesi merakımı körükledi ve Latife Tekin ile tanışmış oldum. Gelelim kitabın kendisine, bana yer yer Tutunamayanlar'ı anımsattı olay örgüsü açısından. Tebessüm'ün bakış açısından unutmayı kendine düstur edinmiş bir grup insanı anlatıyor Latife Tekin. Benim genel olarak hem olay örgüsüyle hem de konusu itibariyle çok hoşuma giden bir roman oldu.
Spoiler içerir
Konusu itibariyle oldukça ilgi çekici bir kitap olduğunu belirterek başlamak istiyorum. Kitapta olanları bize anlatan, anne karnındaki bir plesenta. Yani yazar bize olayları bir plesenta aracılığıyla anlatıyor. Annesi ve amcasının plan yaparak babasını nasıl öldürme planı yaptığını aktarıyor bize bu henüz doğmamış canlı. Yer yer gerilimli yer yer de öykü tadı veren güzel bir roman. Sadece sona doğru gerilimin dozu biraz daha arttırabilirdi diye düşünüyorum. Keyifle okunacak bir roman olarak listenize ekleyebilirsiniz
Vitrinde Yaşamak kitabından sonra Nurdan Gülbilek'in okuduğum ikinci kitabı oldu Örme Biçimleri. Yazarın dilinin sadeliğini övmekle başlamak istiyorum. Ağır bir dil ve aynı şekilde ağır bir kitap okuyacağım düşünmüştüm ama Nurdan Hanımın dili o kadar sade ve yalın ki kurmaca olmayan bir eser olmasına çok güzel ilerliyor kitap. Peki Gürbilek bize ne anlatıyor Örme Biçimlerinde? Yazıyı, yazmayı başta örgü alegorisi üzerinden açıklıyor bize. Sonrasında da Woolf, Bilge Karasu, Latife Tekin gibi yazarları ve yazılarını örnek göstererek yazınsal anlamda müthiş bir inceleme sunuyor. Okunmasını şiddetle tavsiye edeceğim bir kitap oldu.
Reklam