Lale Devri de lüksün, sanatın ve eğlencenin zirve yaptığı ama toplumsal dip dalgaların, ekonomik sıkıntıların görmezden gelindiği bir dönemdi. Sonu malum...
Bugün de ne zaman toplumsal, ekonomik ya da kültüvel anlamda "herkes çok keyifli, her şey harika görünüyor" algısı yaratılsa, insan ister istemez arkasından gelecek sonuçları düşünüyor. Çünkü sürdürülebilir olmayan her yapay refah veya sahte neşe, sonunda kendi krizini doğurur. Halkın sadece "izliyor" olması da aslında o derin sessizliğin ve biriken enerjinin en net göstergesi.
Kırılmak azizim
Ben bu yaşta bu kadar eksilmemeliydim.
İçimde hâlâ hayata tutunmak isteyen bir taraf varken, hayat en güzel hislerimi usulca aldı.
Biraz neşe, biraz huzur, biraz da "hiç düşünmeden yaşayabildiğim" günler düşmeliydi payıma...
Ama hayat sanki en çok ihtiyaç duyduğum şeyleri
benden sessizce uzaklaştırdı.
Önce içimdeki heyecanı söndürdü, sonra "bir gün her şey düzelir" diye kurduğum hayalleri tek tek elimden aldı.
Şimdi aynaya baktığımda gençliğini yaşayan değil, gençliğini taşımaya çalışan birini görüyorum.
Ve en zor yanı da șu...
Artık hiçbir şeye büyük cümleler kuramıyorum;
sadece "olsun" diyorum.
Ama kimse bilmiyor... insan bazen en çok, sustuğunda kırılıyor.
Reklam
Bu içimdeki neşe,
Bu kalbimdeki ritim,
Kalp atışlarındaki,
Göz kırpışındaki,
Nefes alışındaki,
Dilindeki nakarat,
Bende peydah olan,
Senden neşet etmiş..
BİR YILDIZ KAYDI GÖKYÜZÜNDEN
Çok kıymetli sevgili Vahap Bellibaş’ın Aziz Hatırasına...
İçimde tarif etmekte zorlandığım, kelimelerin bile eğilip büküldüğü derin bir sızı var bugün. Hani bazı insanlar vardır; varlığıyla dünyaya zarafet, neşe ve umut taşırlar. Onlar göçüp gittiğinde sadece bir hayat son bulmaz, sanki dünyanın bir rengi, gökyüzünün bir feneri eksilir. İşte bu dünyadan öyle bir insan, bir asil beyefendi, bir çocuk dostu geçti.Emekli öğretmen ve duayen izci liderimiz Vahap Bellibaş...
Kimbilir kaç çocuğun çocukluğu, kaç gencin geleceğe bakan pusulası oldu? Kaç yüreğe dokundu, kaç ömre unutmaları mümkün olmayan güzellikler fısıldadı? Bugün onun gidişiyle kaç yüreğin canı acıdı, tahmin etmek zor. Ama bildiğim bir şey var ki; onu tanıma şerefine erişen herkes, heybesinde onun o kocaman ve şefkatli kalbinden bir parça taşıyor artık.
Ben onu, o unutulmaz Erzurum Keyifli Okul Atölyem (KOA) kampımızda tanıma şerefine ulaştım. Kampın o kendine has telaşı ve coşkusu içinde, koca yaşına rağmen bitmek tükenmek bilmeyen enerjisiyle hepimizin neşe kaynağı olmuştu. Karşımızda duran sadece bir izci lideri ya da emekli bir öğretmen değil; çocukla çocuk olan, çocuk gibi oynayan, oynatan, şarkılarıyla ve marşlarıyla tüm ortama hayat veren canlı bir çınardı. Yaşı ne olursa olsun, ruhu her daim bir yavrukurtun heyecanını taşıyordu.✌️
Gittiği her yeri, şahit olduğu her güzel anı not defterine kaydederdi. Sanki hayata ve insana dair hiçbir güzelliği kaçırmak istemez gibi, her anı ölümsüzleştirirdi. Tahminim o deftere sadece notlar değil; nezaket, saygı, sevgi ve naiflik de işlenirdi ilmek ilmek. Öyle içten, öyle mütevazı öyle candı ki... Sosyal medyada paylaştığım her gönderime , attığım her storiye o kadar güzel, o kadar kalpten yorumlar yapardı ki, onun o zarif
"Her birimiz dünyaya bir prizma arkasından bakarız; gülümseyen renkleri ve neşe veren şeyleri seçebilenlere ne mutlu..."
Gustave Flaubert
Gustave Flaubert
AŞK BÖYLE BİRŞEY
Merhaba dünya, merhaba sana.
Yeniden güne başlamalı Leylam ile.
Leylam derken bile ne mutlu bana.
Evin dört yanı nasıl da güzel kokar oldu.
Ahh, tabii beyaz;
Şu beyaz güllerin kokusu bitiriyor beni.
Hah, işte masamda duruyor;
O resim, o cazibeli resim.
Bu kız nasıl bir varlıktır yahu ?
Neşe mi desem, huzur mu ?
Bu ne güzel duygudur, Allah’ım.
Hava da Leylam kokuyor.
Evet, güneş tepemde; yine seni soruyor,
Tebessüm edip duruyor.
Selam olsun size, karşı kahvenin dayıları.
Selam olsun sana, Kemal abim.
Selam olsun sana, kedicik.
Selam olsun size de çocuklar.
Unutmayın, Leylama da verin selamımı.
Ağaçlar, kaldırımlar, uçan balonlar…
Unutmayın.
Şimdi sana sesleniyorum, iffetli kadın;
Çatık kaşlı, gamzeli kadın.
Reklam
Reklam