Aslında daha önce okumuştum ama “Ermiş’in Aşk Mektupları” Ermiş’in hikayesini okuyunca tekrar okumak istedim Bir çok konu hakkında felsefi içerikler var.
“Sevinç ve kedere dair;
Bazılarınız der ki , ‘neşe kederden daha yücedir’ ve bazılarınız da şöyle der, ‘ hayır keder daha yücedir.’
Fakat derim ki ben de , etle tırnaktır onlar. Birlikte gelirler ikisi, biri size eşlik ederken bilin ki diğeri yatağınız da uyumaktadır.”s.26
'Sevgili Dost', sık sık bu kelimelerle başlayan deneme tadında mektuplar okuyoruz. Bakın yazar bu iki kelime için ne diyor:
"Her defasında bu iki kelimeyle başlıyorum mektubuma. çünkü bu iki kelimeden her biri, gücünü diğerinden alıyor. Sevgili olunmadan dost, dost olunmadan sevgili olunmuyor. eğer bir ruh beraberliğiyse dostluk, iki ruhu bir kılan nedir?"
Olay yok, yazılan mektuplar birçok duyguyu taşıyor. Bizi içsel bir yolculuğa çıkarıyor. Kâh çocukluğunuza gidip kanayan dizinize üflüyorsunuz kâh yetişkinlik döneminde kendinizi anlatmadan sadece anlaşılmayı bekliyorsunuz. Hüzün de neşe de var kitapta. Yalnızlık, kırgınlık, umut, inanç... Her 'Sevgili Dost' dediğinde sırtınızı sıvazlayan bir dostla konuşur buluyoruz kendimizi.Yazarın kendi yazdıklarının yanı sıra derlediği alıntılar da çok kıymetli. Bu sebeple her sayfasında çizecek birkaç satır buluyorsunuz. Hem öyle bir defa okuyup rafa kaldırmaya gerek yok. Görünür bir yere koyun ara ara 'şu sayfanın şu satırı' diyerek açıp okuyun, belki nefes olur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Eser, hem dönemin siyasi atmosferini hemde bireysel adanmışlıkları vurucu bir dil ile anlatırken aynı zamanda bireyin toplum içindeki varoluş çabasını ve inandığı değerler için ne kadar ileri gidebileceğini de gözler önüne seriyor... Yazar hikayenin geçtiği dönemin ruhunu okuyucuya o kadar çok hissettiriyor ki kendinizi eserin kahramanı ile olayı yaşarken buluyorsunuz...
Değeri bilinmeyen kitaplardanİnceleme
Puan vermedi·298 syf.·
2026 22. kitabı
Bir eleştiri ile başlayacağım; dizgi kötü, fazlaca yazım hatası vardı ve okurken rahatsız ediyordu.
Hikaye güzel başladı. Sürükleyiciydi. Baş kısmı anlamak için kitabın kapağını kapatana kadar yani son sayfaya kadar okumak gerekiyor.
Ağır kalp hastası 10 yaşında bir çocuk ile 100 yaşına girmiş bir yaşlının ortak paydada buluşması, kuşak farklarının etkisi ama sevgi ve umudun birleştirici gücünü çok güzel yansıtmış yazar. Çıkış noktası çok iyi. Bu kitabın daha çok kişiyi ulaşmasını isterdim. Yeni baskısı yok maalesef.
İsmini ilk kez gördüğümde bambaşka bir şey canlandı zihnimde ama kitap tamanen ters köşe yaptı. Biz kıymetli bir kaç arkadaşımla birlikte okuduk ve tahlil ettik. Kitabı öneren arkadaşıma bir kez de buradan teşekkür etmek isterim. Beni güzel bir yazar ve güzel bir hikaye ile buluşturdu.
Kitabı o kadar çok beğendim ki anlatamam. Yüz yaşındaki Murray'ın hayatının son zamanlarına gelen neşe, dinçlik, umut; ölmek üzere olan on yaşındaki Jason'un ölüm korkusu, sorgulamaları, neşesi, umudu. Birbirlerine şifa oldular. İyi geldiler. Çok güzeldi çok. Kesinlikle okumalısınız.
Beni etkileyen ve aklımda kalmasını istediğim bir kaç kısım (kitabın içeriği hakkında bilgi içerdiği için okumak isteyenler bundan sonrasını okumayabilir.)
• Ölüm hakkında konuştukları sayfa çok etkileyiciydi. "Çok acımasın istiyorum" Jason (s 168)
• Jason'ın beyzbol oynamak için evden kaçtığı gece valizde Thigen'i taşımasına çok güldüm. :))
• Murray Jason ile hastanede yatarken öldü. Öncesinde kalbini Jason'a vermek istedi hatta bunun için ilacını almadı ve ölmeye karar verdi ama hem hastanede olduğu için müdahale ettiler hemde yüz yaşındaki kalbi on yaşında bir çocuğa uygun değildi.
• Tiegan Jason uyandığında şeker yesin istediği için annesini ikna edip yola çıktı. Hava
Puan vermedi·160 syf.·
2026 94. kitabı
Merhaba. Kitabı bitirdim. Lori’ye bakıyorum buradan ve ona bir şarkı uzatıyorum -bir çiçekmiş gibi- : Bülent Ortaçgil ve Birsen Tezer’in söylediği “Kimseye Anlatmadım”
Dinliyor. Bir süre sessiz kalıyor. Sonra başını kaldırıp gülümsüyor.”Sevdim bu şarkıyı Deniz.” diyor, belki de içinden “Düğümlerim var ve orada başlıyor sancım.” da diyor bilemeyiz…Bu kitap “Uzun süre kendi içine mühürlenmiş odalarda yaşamış, sesini başkalarından önce kendisinden saklamış insanların hikayesini anlatıyor.” diye bir özet cümle yazayım diyorum ama bu kestirmelik de canımı sıkıyor çünkü #ClariceLispector’un yaptığı şey özetlenmeye pek razı olmuyor zira bir olay anlatmaktan çok iki insanın içini , en içini izletiyor bize. O yüzden kelimelerin terazisi daha da hassaslaşıyor haliyle…
Ve evet , doğrudur ,bizler birbirine eklenmiş “mış gibi”lerin içinde yaşıyoruz hep. Acının yerine maskelerimizi , korkunun yerine rutinlerimizi , arzularımızın yerine ise uslu açıklamalarımızı koyarak …Kendi personalarımızla yaptığımız bu uzun uzlaşmayı da hayat diye ittiriyoruz işte…. Lispector’un kitabı o maskenin çatladığı yerden seslenmek istiyor… Ulisses ile birlikte hem de…çünkü o Lori’ye “Bir gün bir meyve kâsesini güzelleştirme olasılığını göstermişti.”
#BirÖğrenmeyadaHazlarKitabı insanın kendi içindeki sürgünden dönüşün hikayesidir derim o halde , “bana çoğu zaman düşmanca davranan bir dünyaya neşe borcumu ödemek zorundaydım.” diyen iç sese cevap vermenin hikayesidir belki de , dünyayı sevmek için onun anlaşılır, adil ya da merhametli olmasını beklememek gerektiği konusunda uyaran sesin hikayesidir yahut korkuya , kırgınlığa rağmen sevmenin ve Ulisses’in dediği gibi, “rağmenlere rağmen var olma”nın hikayesidir hatta …
İnsanın en büyük çıkmazı acı çekmek değildir. Acı onun eski evidir.
7/10
2026 27. kitabı
Herkese merhaba. Ayın ilk kitabı Av Kapanı ile geldim.
Sara'nın nişanlısı Mert'in av alanında "kaza" sonucunda ölmesi ile başlıyor karanlık olaylar. Sara, kısa bir süre sonra sürpriz bir telefon alır. Telefon ihbar niteliğindedir. Mert'in kaza ile ölmediğini, hatta katilin ağabeyi Doruk olduğunu söyler. Sara bunun şokunu yaşarken Doruk da ortadan kaybolur.
Aradan dört yıl geçmesine rağmen Doruk'tan hiçbir haber yoktur. Sara, Komiser Yardımcısı Neşe ile tanışmasıyla ondan yardım ister. Ağabeyinin bulunması ve gerçeklerin ortaya çıkması.
İkili Doruk'u bulmak ümidiyle köy evine gider. Karşılarına hiç beklemedikleri biri çıkar. Doruk ile Sara'nın çocukluk arkadaşı Avcı lakaplı Pars.
Bu küçük köy evinde büyük bir hesaplaşma başlar. Tüm karanlık sırlar tek tek ortaya çıkar. Gerçeğe en çok yaklaşan ise Alp'tir.
Öncelikle atmosfer hoşuma gitti. Issız bir köy evi, dışarıda yağan şiddetli yağmur ve silah sesleri.
Hikâye ağır ilerliyor. Karşımıza çok fazla aksiyon çıkmıyor. Onun dışında karanlık sırlar ve bir sürü soru işareti karşılıyor bizi. Ufak tefek dönüm noktası da cabası. Bazı yerler benim için şaşırtıcıysı.
Karakterler hoşuma gitti. Verdikleri tepkilerin bize aktarımı gayet iyiydi. Onlarla aynı şeyleri yaşıyor ve hissediyorsunuz.
Son ise olması gerektiği gibiydi. Tatmin ediciydi.
Av Kapanı'nı yazarın gelini Cemre Hanımefendi sayesinde okumuş oldum. İyiki de okumuşum. Beni bu kitapla tanıştırdığı için teşekkür ederim.
Polisiye severlerin şans verip okuması gerektiği bir kitap.
Av Kapanı
Nilüfer Al
Av Kapanı
Nilüfer Al