Bu kadar derya deniz bir nasihat kervanında susup da kurtulabilenlerden olabilir miyim bilemiyorum. Bizi altın yapan da bakıra dönüştüren de ağzımızın içerisinde bulununan o zehirli ok.Allah için konuşup, Allah için susabilelim inşallah.
Bu kitabı neden okumamalısınız?
Size neredeyse hiçbir şey vadetmiyor. Anlatıcı sanki iç döküyor, yer yer sayıklıyor; uzun, kesintisiz, adeta Proust’u andıran cümleler kuruyor ama sonunda “peki ne anlatıyor?” sorusu havada kalıyor. Belki biraz atmosfer var, belki Savaş ve Savaş’taki Dr. Korin ,karmaşık bir ruh hâli (belki de verilmek istenen o )… Ama Yeşaya gerçekten geldi mi? Kim bu, neyin nesidir? Belirsizlik yorucu bir hâl alıyor.
Can Yayınları cephesinde ise ayrı bir mesele var: geniş kenar boşlukları, büyük punto… Kâğıt üzerinde elli beş sayfa görünen kitap, içerik olarak belki otuz sayfayı bile zor dolduracak gibi ??
Daha ilk sayfalarda geçen “Sonuçta ne söylediklerinin önemi yoktu…” cümlesi, ironik biçimde kitabın kendisini de özetliyor sanki. Yazar László Krasznahorkai Nobel almış mı? Almış. Ama bu eser özelinde ortaya çıkan şey, benim için edebi bir derinlikten çok ticari bir ürün izlenimi bırakıyor.
Velhasıl… Beklentiyi yüksek tutmamakta fayda var.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
PERİ
.
Sarsacak, etkileyecek ve boğazınızda bir yumru oluşturacak bir okumaya hazır mısınız?
Çocukluk,travmalar, sırlar, üzerinde saçlarla lastik tokalar ve acı gerçek.
Peri ve Hande, gölette yüzmeye gittiklerinde öyle saf, naif duygular içindeydiler ki, geçici süre okullarında görev yapan A 'yı bile hatırlamamışlardı. Gazete arkasından onları gözetleyen, günler sonra da ketüm Münevver Hanım ve annesinin anlaşması ile İstanbul'a uzanan bir yaşam.
Kaan'ın o odaya girdiğinde dediği gibi:
İzi silinmişti evet ama ondan geriye kalan tek şey vardı bu odada. İstanbul haritası, o haritadaki bu ev, Feriköy ve Kurtuluş mahalleleri üçgeni. Hala duvarda asılı haritada ve fosforlu kalemle duran ve kesinlikle Kaan'a ait olmayan.
Ve günümüze geldiğimizde bulunan ceset, bitmiş bir evliliğin tanıklarını ve son kez o gece gördükleri halasını bir araya getirecekti. İntihar mı, yoksa cinayet mi sorusunun cevabını beklerken; ailenin yıllardır dile getirmediği öfkesi, utancı ve kırgınlıkları yavaş yavaş baş gösterecek ve Kaan, babasının sırlarının bir anahtar ile önüne serilmesine tanıklık edecekti.
Göl kıyısına vuran bir ceset ile
yalnızca bir olayın başlangıcı değil, aynı zamanda geçmişin gömülmüş acılarının da yüzeye çıkışı gün yüzüne çıkıyor.
Pedofili konusu yenilir yutulur değil! Suçu işleyenler kadar,bildiği hâlde susanlar da aynı bence. Kendi evladının .übyancılara olan tutumunu bilip anlayış göstermek, hatta diğer torununa olanlar ile belki de kendini namaza adamak neyin nesidir? Peki ya kızını ateşe atan anne.
Yıllarca bastırılmış duyguların, saklanmış aile sırlarının ve çocukluğun kırılgan dünyasının kapısını aralayan sessiz bir çığlık #peri . Huzursuz edecek, sarsacak ve belki de gözümüzün görmediği/görmek istemediği yaşamlara hayat olmamızı sağlayacak bir okuma.
Rêwîtiyeke Kurt-mancî li Welatê Pirpirokan
Mihteşşşem!
Piştî Mehmet Dicle, cara ewil e ez ji ziman û uslûba nivîskarekî hewqas hez dikim. Rûbar Elî, kekê ezîz, Xwedê yeke te bike hezarî û lingê te li keviran nexe.
Ev berhema li ber destê me, Welatê Pirpirokan, çend meh berê ji weşanxaneya Nûbiharê derket. Berhem ji 9 çîrokan pêk tê û li ser hev 78 rûpel e. Hemû çîrok pişta xwe dispêrin rastî û pirsgirêkên civakî. Nivîskar van pirsgirêkan ji nû ve honandiye û bi zimanekî helbestkî, bi helwesteke henûn, bi hûrik hûrik vegotiye. Ev berhema wî ya duduyan e, ya ewil Spêle (herçî nexwendine hûn li hêviya çi ne?!:) jî kêm zêde wiha baş û serkeftî bû. Lê dikarim bibêjim ku Rûbar Elî xwe ji aliyê vegotinê ve gelekî pêş xistiye. Gelek nivîskar hene tu dibînî bi dehan pirtûkan dinivîsin lê tu di wan de pêşketinekî an jî guherîneke erênî nabînî. Ji cihekî şûn da ev dibe dubarekirin û ji tehmê derdikeve. Lê Rûbar Elî berê xwe daye pêşketinê..
Piştî xwendina herdu berhemên wî, baş serwext bûm ku Rûbar Elî çavdêrekî gewre ye û bala wî tim li ser hûrgilîyan e. Ya ku berhemên wî ewqas serkeftî dikin ne mijara çîrokan e, lewra mijar pirr nas û ji nava me ne, tiştekî efsûnî jî tune ye di çîrokên wî de, hemû ji rastiyê ne û bi nêrîneke realîst hatine nivîsandin; bellam gelek caran tişta muhîm ne "çi" ye, ew "çawa" ye. Yanî mebestim çi ye? Eve ye: Rûbar Elî wekî gelek nivîskarên kurd, ji bîra miletê xwe avê vedixwe, dibe şahidê pirsgirêk û rasteqîniya miletê xwe, piştre tê van tiştên ku şahidiya wan kiriye ji nû ve lê bi şêwazeke derasayî dihûne, vedibêje. Ango beriya ku em li ser sekeftîbûna vê berhemê rawestin, divê em vê pirsê ji xwe bikin, ka gelo vî nivîskarî van çîrok û bûyerên tê da "çawa" vegotiye, bi şêwazeke çawa? bi zimanekî çawa? bi nêrîneke çawa? Bersivên van pirsan dikin ku em li ser serkeftîbûna berhemê çend tiştan
Nefs Muhasebesi1000Kitap
Kitabı okumadan pek içinde ne yazar, neyin nesidir diye bakmadım. Zaten de hediye gelmişti. O sebeple yazım tarzı şaşırttı.
.
Konusu; Aziz Mahmut Hüdâyi Hazretleri'nin hayatını nefsin dilinden mertebe mertebe dinliyorsunuz. Yazarın cesareti takdire değer.
.
Gayet akıcı bir kitaptı. Etkilediği, çizdirdiği yerler oldu. Bir ara sürekli aynı şeyleri tekrarlıyor gibi geldi. Aslında tekrar tekrar da duymamız, okumamız gerek. Nefsin tuzaklarını, hilelerini birinin bize anlatması gerek.
.
Kısaca diyeyim ki tavsiye edilecek, ara sıra bakıp hatırlanmak istenecek kadar etkileyici, öğütleyici, emek kokan bir eser.
Pacat yine acımadı, zehrini saldı gitti. O son neydi öyle, yolunmuş ve yakılmış halde bıraktı?
Will için üzgünüm. Bitmeyen bu kimsesizlik.
Kitap yormadan okuttu kendini. Bazı olayların çok öngörülebilir olması ve replik okuyor hissi yüzünden tam puan veremedim. Yine de duyguların aktarılışı, karakter gelişimi ve devamlı hareketlilik hali güzeldi. Nefes aldırmadan ilerliyor. Başka karakterlerin bakış açısına geçiş yaptığımızda rahatsız etmeden aktı çünkü tahammül edilmeyecek karakterler yoktu. Violet mesela, çiçeğim, seviyorum kendisini, pamuk gibi bir aslan. Will ile olan dostluğu kalbe yakın hissettiriyor, hayatınızda olmasını dileyeceğiniz türde bir arkadaşlık. Elizabeth çabasız komik, 10 yaşında biri için fazla akıllı bir bücür ve neden sürekli kaşlarıyla ön planda bilmiyorum. Tamam, kaşları çok kalın ve saçları mat ama..porselen bebek güzelliğine sahip ablasıyla biraz bile benzememesi garip değil mi?
Visander, Cyprian ve Philip hep sevilesi karakterler. Kuralcı ve taş kafalılar ama komikler.
Kötü karakterlere gelirsek, arka planda kalıyorlar çünkü kararlarımızla boğuluyoruz. Kötü hissettiren daha çok Dünya, içinde yaşayanların hırsları, konuşulmadan kalanlar, inançlar ve adaletsizliğin her yere sızmış hali. Herkesin istediği veya nefret ettiği, ağızdan düşmeyen karanlık kral Sarcean bile kötü gelmiyor. Aslında onu Will gibi sevdim; umutsuz bir aşık, güce boğulmuş, yalnız, ihanete uğramış, kullanılmış, içi boşaltılmış, zeki ve karanlığında sıkışmış bir adam olarak gördüm. Bilmiyorum, devam kitabı umarım gelirse nasıl biri olduğunu daha iyi anlamak isterim. Anharion ve onun arasında olanları çok merak ediyorum.
James ise insana bütün mal varlığını geride bıraktıran, çekici, sivri dilli, yaramaz, aptal ve yaşına uygun çelişkilere sahip bir güzellik abidesi.
Will...
