Dayanamadım, eğilip sonsuz bir haz duygusuyla elini öptüm. Yine gözlerine baktım - Ey büyük şair! O bakışlarda ne kadar ilahi biri olduğunu keşke görseydin, senin sık sık kötüye çıkan yüce adını bir daha başkasından duymak istemem!
O bir Melek! -Laf işte! Herkes kendisininkini için böyle demez mi? Onun ne kadar mükemmel olduğunu, niçin mükemmel olduğunu sana anlatabilecek durumda değilim; kısacası bütün duygularımı esir almış durumda.
Çoğunluğu zamanın büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. İşte insanın değişmez yazgısısı!