Tanrı’nın bana hayal meyal görmeyi bile nasip ettiği sarı bir ışığın yansıdığınu gördüm; bir hapishane karanlığına gözleri alışmış herkesin anında tanıyabileceği bir şeydi bu: güneş. Ben güneşi çok severim. “Hava güzel” dedim gardiyana.
Her zaman mutluydum hayal dünyamda. İstediğimi düşünebiliyordum özgürdüm. Şimdi ise tutsağım. Bir hücrede prangaya vurulmuş bedenim; ruhum tek bir düşünceye hapsedilmiş. Korkunç acımasız, yürek yakan bir düşünce.