Biçare gencin ümitsiz gecelerinde teselli olan sevgilisi, karanlık gündüzlerinde parlayan ışığı olduğundan evine her gece şevk ve kuvvetini yinelemiş olarak dönüyordu.
İlkbaharın huzurlu sabahının pembe sisleri içinde görünen gündoğumu gibi, bu gül rengindeki dudaklardan akseden tebessüme de uzaktan uzağa hayretini ve hayranlığını sunuyordu.