Ne yapmakta olduğum veya olmadığım konusunda kendimi paralamıyorum. Keyfime bakmaya hakkım olduğunu hissetmenin de ötesinde, buna mecburmuşum gibi geliyor.
Şu an yaşıyorum ve önemli olan bu.
Hayat geçici. Her zaman, herkes için.
Benim işim ölene kadar yaşamak.
Benim işim, bedenimle barışmak, onu her şeyiyle sevmek. Böylelikle, temelim sabit olduğunda, elimi güçlü ve cömert bir biçimde uzatabilirim.