Müdürü görmek istiyordu bir bayan. “Yüreğimi geri koymayı unuttular. Yüreğim!” Kadının göğsünü, masanın sağ çekmecesini çeker gibi iki parmağıyla dışarı çekti adam, içine bir şey koydu, çarpıp kapadı. Bilimadamı şarkı söylüyor, dans ediyordu neşeyle.
“E-9-D4” diye mırıldandı Bilimadamı. “Ah, hayatın büyük gizi! Bütünü değiştiremezsin, parçalarını yeniden düzenlemedikçe, sistem, sistem olarak korunmadıkça. Kimin umurunda şiir? Robotlar yaratacağız. İnsan ruhu amino asitlerin bir bileşimi...”