Bir de şu kötü. Bu samimiyetsiz kalabalık her şeyi okumadan beğendiği için okuyup beğenenle okumadan beğeneni de ayrıştıramıyorsun. Böyle olunca da gelen beğenilerin bile samimiyeti önemsizleşiyor. Ama bu meta bir problem, genel olarak toplumun her yerine sızmış bir oltacılık psikolojisi. Herkes takipçi toplama derdinde. Tek tük kişilerle ciddi bir iletişim kuruyoruz, gerisi parazit.
Reklam
En zoru da, herhangi biri olmayı başarabilmek...
O kadar zor ki, bunun için çabalamayız bile, zira herhangi birine iktidar ve güç bırakılmaz, dolayısıyla herhangi biri dünyada olup biten kötülüklere en uzak tribündeki seyirci konumunda kalır. Herhangi biri olmanın acısı, siz herhangi biri olabildiniz diye dünyanın daha iyi bir yer olmamasıdır...
Kurnazlık peşindeki manav gibi. Geçerken portakalların çok lezzetli göründüğünü söyleriz ve biraz satın alırız. Sonra bize kavunlarının da çok güzel olduğunu söyler. Kavunları da almaya karar veririz. Çeşitlilik ve ticaret zamanla artmaya devam eder. Zamanla poşete çürük domatesleri ve limonları sıkıştırmaya başlar ve bu bizi üzer. Çünkü kısa vadeli kârı sürekliliğe tercih etmiştir. Bu özensizliği gördüğümüzde, onun için herhangi bir müşteri olduğumuzu ve olup bitenlerin yıllar boyunca öğrenilmiş bir strateji olduğunu anlarız. Manavın bakış açısındansa "çürüklere rastlayıncaya kadar süren sadakat, vefasızlığın rasyonalize edildiği bir stratejidir". O da kendince, bizimle daha güçlü bir bağ kurup kurmama konusunda "sınava tabii tuttuğunu" iddia edebilir. Ama hayat kısa, sevdiklerinizi "sınamayın".
Reklam