İnsanlık ne kadar büyük bir yalnızlığı, yabancılaşmayı,sevgisizliği ve yıkımı yaşıyor olursa olsun,dünyanın herhangi bir yerinde şiir yazan birisi varsa ve onu okuyan bir başkası varsa barıştan,aşktan ,özgürlükten ve güzellikten umudu kesmeye yer yoktur.Çünkü insanın ve ulusların en yalansız, en korkusuz ve en iyi oldukları bir iki özel alandan ve olanaktan birisidir şiir.
Ve neden insan ne kadar önce geçerse geçsin çocukluğunu okşar durur yaşlandıkça? Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor.
Benim en iyi dostum gece ışıklarıdır.Ben buradan bakarım bir sır gibi kapanan geceye.Susmayı ne kadar seviyorsam o kadar severim ışıklara bakmayı.Belki küçücük bir mum arada bir. Gece yenilmemek için mi ,geceyi çoğaltmak için mi kim bilir...