Nehir Karameşe
@neyhir
Dijital kitaplığıma minik bir yolculuk.
Bilgisayar Mühendisliği
26 Mayıs 2004
112 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Savaşın büyük sevincini ancak şimdi anladım, insan öldürmenin verdiği o kadim ve ilkel zevk bu: akıllı, kurnaz, sinsi, en vahşi canavarlardan bile enteresan insanları. Sürekli can almak, tıpkı yıldızlar ve gezegenlerle tenis oynamak kadar güzel bir şey.
Ya şimdi savaşı bitirirsiniz, ya da...
"Ya da" ne? Akıllarını başlarına toplamalarını sağlayacak, yüksek sesle söylenecek yeni yalanlarla cevaplanmayacak kelime kaldı mı dünyada? Ya da önlerinde diz çöküp ağlamak mı gerek? Ama zaten yüz binler gözyaşlarıyla yıkamıyor mu dünyayı, faydası var mı hiç? Ya da gözleri önünde kendini öldürmek mi gerekiyor? Öldürmek! Her gün binler ölüyor, peki bunun faydası var mı?
Çarpışmanın başlangıcından on beş dakika kadar sonra iki ayağım birden koptu, kendime geldiğimde ampütasyon sonrası revirde yatıyordum.
Çarpışmanın nasıl sonra erdiğini sordum, ama beni teskin etmeye çalışan kaçamak bir cevap verdiler, bu cevaptan anladım ki, bizi ezip geçmişlerdi; sonra bacaklarını yitirmiş bir asker olarak beni bir neşe sardı: Artık bunun üzerine beni eve gönderirlerdi, her şeye rağmen hayattaydım, daha uzun süre, hatta sonsuza kadar yaşayacaktım.
Reklam