Birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar canım yandı o gece. Sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile eve döndüm. İnsan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep.
"Kiitapların yası tutulur mu diye hiç sormayın hiç bayım, bazen en çok kitapların yası tutulur. Hele bir de benim gibi gerçeklikten bu kadar uzak diyarlarda yaşayan insanlar, sıkı sıkıya tutundukları o kitap karakterlerine ve onlara bunu bahşeden yazarlara bazen ailesinden, dostlarından daha yakındır."
Sevgili gökyüzü, insan öylece koyverip mahvolmuyor ki önce kopartılan dalları iyileşir sanıyor ama mevsimler geçiyor, ağaç ilk koparıldığı dallardan kurumaya başlıyor. Ama kök hep kalıyor sevgili gökyüzü.
“Ama bazen... Bazen hepsi sussun ve bir süre hiçbirini görmeyeyim istiyorum. Evin içinde tek başıma kalıp kimseye cevap vermemek, kimseyi dinlememek ve hiçbir şey yapmamak istiyorum. Sorumluluklardan usanma hakkım olsun, doğru davranmama hakkım olsun…”