Insanların otoriteden bu kadar korkmasına şaşırıyorum ama daha da hayret verici olan şey kolayca yalanlara inanıver-meleri. Onlara sorsan hiçbir gazeteye güvenilmez. Ama orada yazan her şeye de inanırlar. Tabii gazeteler pislikle dolu, yalanla dolu. Sürekli hükümetlerin koltuğunun altına sığınmaya çalışan gazeteciler, yöneticiler, ülkedeki duruma göre tavır almakta usta oldukları için ve şu anda rüzgârlar ülkenin aydınlık kesimlerini süpürmek üzere estiği için durmadan iftiralar yayımlıyorlar. Gece baskınıyla alınmış gencecik bir çiftin dağınık yatak odalarının fotoğrafını basıp altına işte bu yataktan çıktılar, zaten devrim nikâhı yapmışlar diye iğrenç şeyler yazı-yorlar. Ne yazık ki en yakın çevremizi bile kaplamaya başladı bu hastalık. Geçen gün kardeşim amcama gitmiş, amcam bizi sormuş, sonra da demiş ki belliydi bunun böyle olacağı, bir evde o kadar kitap oldu mu başın belaya girer, herkes gibi işinde gücünde olsalardı bunlar yaşanmazdı. Bunları duyunca o kadar kırıldım ki. Hiçbir suç yükleyemedikleri için kitap okumak diye bir suç icat ettiler. Cehaletin övgüsünü yapıyorlar.
Örgütlü cehalet bu ülkede çok güçlü. Sorsan kabul etmezler ama hepsi doğal olarak kültür-sanat düşmanı.