Binlerce yıldır birbirini öldürmekten vazgeçmeyen bir türdü insan. Toprak için, para için, gurur için, kibir için, bazen zevk için alınıyordu canlar ve Allah'tan ödünç alınmış canı yağmaladığını fark etmeyen insanlık, aldığı her can ile Yaradan'a saldırıdaydı, çünkü can sadece Allah'ındı.
Neydi bize duygularımızı saklamayı öğreten şey?... Hayat değildi, diğerleriydi. Duygularımız yüzünden yargılana yargılana saklamayı öğreniyor ve belki de sürekli herkesten sakladığımız duygularımızı bir zaman sonra artık hissedemiyor, ruhumuzun rengini, varlığımızın neşesini feda ediyorduk yargılanmamaya. Siyah-beyaz oluyorduk... Soluyorduk.