Nihan
@nihangesiya
30 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Zamanın insanı uyuşturma etkisi vardı sanki. Zamanla gelen her şeyi kabulleniyor ve bir zamanlar olduğunuz kişiden, gençlikten, sahip olduklarınızdan yavaşça uzaklaşarak şu an sahip olduğunuz kişiyi benimsiyor ve sanki böyle doğmuş gibi hissediyorsunuz.
Büyüdükçe çürüyen her ruh çocukluğundan medet beklerdi.
Hep böyle olmaz mıydı? Asıl acımızı bastırırken daha az acıyan bir durumda patlama yaşardı duygular.
Duasız üşürdü yürekler. Bir dua edeni olmalıydı insanın bir de dua ettiği. Bilemezdik hangi kırık gönlün duasıydı karanlıkları aydınlatan, umulmadık kapıları açan. Nasıl güzel diyordu derviş: “Bilemezsin kimin için ettiğin duadır, seni böyle ayakta tutan.”
“Küçük dertler konuşur, büyük dertler ise dilsizdir” demişti derdin ne olduğunu bilen biri.
