Son olarak, bana gelip de annelikle ilgili ne öğrendin diye soracak olursanız, gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki, annelik hiç bitmeyen bir vicdan azabıymış. Yapabildiklerim, yapmadıklarım, yapabileceklerim, yapamayacaklarım arasında gidip gelirken çektiğim hiç bitmeyen bir vicdan azabı hem de. Asla yapmam dediğim her şeyi yaparım, bunu mutlaka yaparım dediklerimin yüzde onunu anca yapabildiğim bir acayip ruh
hâliymiş. Ben yalnızca elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum, deniyorum, uğraşıyorum ve en önemlisi çocuğumu koşulsuz seviyorum. Ve koşulsuz sevildiğini bilen bir çocuğun gülümsemesini hiçbir şeye değişmem.