"Sen de buradaki diğerleri gibisin. Tıpkı benim gibi. Aynı zamanda kendi kendinin hapishanesi olan bir tutuklu." Kafasını işaret etti. "Burada kısılıp kalmışsın. Bu hemen anlaşılıyor."
"Biliyor musun," dedi Marenburg ve onun yanına oturdu, "zaman her şeyin ilacıdır gibisinden bir sürü deyiş var. Bunların hepsi boktan saçmalıklar evlat. Acı asla azalmıyor.
Rauh'un sözleri aklından çıkmıyordu. Geçmişi geride bırakmak.
Bugünde yaşamak. İnsan bunları birbirinden ayırabilir miydi? Bugün, geçmişte yaşadığımız olayların bir sonucu değil miydi? İnsan ancak geçmişi anladığında bugünü de anlamış olmaz mıydı?