nihâll
@nihosee
2 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
2024’te “Hatırla Sevgili”yi çaldığım günleri düşündükçe, aslında notaları değil o uğraşmayı özlediğimi fark ediyorum. Yanlış bastığım sesleri, tekrar tekrar denemeyi, bir yerden sonra kendiliğinden akan melodiyi…
Kemanı özlemek biraz da kendimi özlemek gibi. Çalarken olduğum halimi.
Minik bir dilek
Keşke bir uçurtmam olsa.
Bazen bir şeyin neden hoşumuza gittiğini uzun uzun açıklayamayız. Gökyüzünde yükselen bir uçurtmayı görmek güzeldir işte. İpinin elinde olması, rüzgârın onu taşıması, küçücük bir şeyin gökyüzünde süzülmesi...
Sessiz bir rüzgâr dokunur yapraklara,
Güneş altın bir iz bırakır dağlara.
Bir dere usulca kendi şarkısını söyler,
Kuşlar gökyüzünü ipek gibi böler.
Toprak sabırla büyütür her filizi,
Çiğ tanesinde saklı sabahın izi.
Dağlar eski bir sır gibi durur uzak,
Gökyüzü maviyi kalbime bırakır.
Ve ben, doğanın içinde küçük bir nefes,
Her şeyle aynı anda var olurum sessiz.
Kendiliğinden GüzelŞiir
Günlerden sonra bir gün,
Şayet sesimi fark edemezsen
Rüzgarların nehirlerin kuşların sesinden,
Bil ki ölmüşüm.
Fakat yine üzülme müsterih ol
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini
Ve neden sonra
Tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede
Hatırla ki mahşer günüdür
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum
Şiirin en güzel hâli, aşkın en masum hâli.