Zamanla bunlardan korkmamayı öğreniyorsun… ama zamanla… o zaman ne kadar olacağını bilmiyorsun işte. Yıldız gittikten sonra korkmaya başladım; sanki Mustafa yenice gitmiş gibi geldi. Yalnızlığımı yeni anladım. Mustafa ölünce değil, yıldız gidince dul kaldım ben.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sıfırdan başladık diyorlar ya hani, hah işte öyle. Sıfırdan başladık. Geride bıraktık herkesi; hem onun akrabalarini hem benimkileri.” iki gönül bir olunca samanlık seyran olur” dedik, çıktık köyden. Gezeceğiz ya, hiçbir şey görmedi gözümüz. Gezdik de. Çok gezdik. Zorlandık ama öyle böyle kurduk düzenimizi.
Rahat dediğim şey, kafa rahatlığı. Bana para harcayan değil, benden para almayan biri olsa yeter. Durumu iyi olsun, “artık gelecek kaygısı duyma, ben varım” desin.” bana bir şey olursa o var” diyebileyim,” birlikte hallederiz” diyebilsin, böyle biri olsun. Gelecekse böylesi gelsin diyordum .
Elimdeki notu buzdolabının üstüne astım. Dursun orada. Hala duruyor. Üstünü örttüğüm sevgimi,varlığından bir gün bile emin olmadığım aşkımı, hayal kırıklığımı, yalnızlığımı, terk edilmişliğimi de koy bir kenara…
Daha geçerli sebepler istiyordu toplum bizden. Hiç değilse şiddetli bir geçimsizlik istiyordu. Oysa şiddetsiz, sessiz bir geçimsizlik de az şey değil ki. Aynı evi paylaşan, hiç konuşmadan,kavga etmeden,birbirine dokunmadan seneler geçiren insanların geçim de geçimsizlik değil mi? Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden,ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin.