Sonraları hayatta pek çok anı, neredeyse hepsini belirleyici bulmaya alışıyorsunuz. Çöküş ve yükseliş dönemleri ve hatta dönüm noktaları var elbette, fakat bizim bunlardan haberimiz olmuyor ve bir yükseliş anını sıradan bir andan ayırt edemiyoruz. Bazı deneyimler kazanıyoruz sadece, ama bunun da pek yararı olmuyor. İdrak etme ve ayırt etme yeterliliğinde değiliz.
Hiçbir bedensel tepki vermedim, kıskançlık bile hissetmedim, en azından sevdiği bir insanın elinden alındığını, dahası sevdiği insanın buna sevinerek izin verdiğini seyretmek zorunda kalan herkesin muhtemelen hissetmiş olması gereken alışılmış şekliyle.