"Her zaman halkın iyiliği için çalıştıklarını düşünen, halkı bozulmaktan ya da bir çöküşten kurtarmak için halkın bir bölümünü ölüme gönderen paranoyak diktatörler gibi...."
Bu kısmı biraz ebeveyn tutumlarına benzettim. Çocukları kendilerince yanlış olan şeyleri yapacaklar paranoyaklığına tutulup onları sıktıkça sıkıyorlar ve sonuç çocuk kendilerinden daha da uzaklaşıyor ve belki de esas korktukları şey böylelikle başlarına gelmiş oluyor.
Peki biz büyüklerin yıllarca edindiğimiz tecrübeler doğrultusunda doğruyu yanlışı ayırt edebilme yetimizi neden onlardan hiç tecrübe etmeden bekliyoruz? Bu ne kadar doğru? Bizler de birçok hatalar yaptık ve belli dersler çıkararak görülere ulaştık. Peki onlara neden hata yapma şansı tanımıyoruz?