Çıplak soğuk taştan dört duvar arasında esir edilmiş; adım atabileceğim özgürlükten, görebileceğim ufuktan mahrumken kapıdaki gözetleme deliğinde süzülen ışığın, karşıdaki karanlık duvara yansıttığı beyazımtırak şeklin ağır ağır hareket etmesini gün boyunca kurulmuş makine gibi seyrederek zaman geçirmek tek meşguliyetim.
Ne yaparsam yapayım, gerçekten kaçamıyorum! Yalnız, kıskanç, dalgınlıkla beni her şeyden uzaklaştıran bu berbat düşünce hayalet gibi her zaman yanımda.
Bir zamanlar -sanki haftalar değil de yıllar öncesiymiş gibi geliyor- ben de herhangi bir insandım. Her günün, her saatin, her dakikanın anlamı vardı.
Mesele benim az güvenmiş olmam değil, çok fazla güvenmiş olmamdı. Yeniden güvenmeye hazır değilim, bunu yapamam.
Sayfa 93
Toprak ne kadar zengin olursa, orada bir şey yetiştirememen de o kadar affedilmez olur.
Sayfa 385