Kafamda gül pembe bulutlar çiçekli yemyeşil bir cennet var. Gelgelim gerçek yaşamda önümde dikenli taşlı bir yolun uzandığını, beni kim bilir kaç tane kara kasırga beklediğini de bal gibi biliyorum.
İnsan diye medeni değerleri mükemmel olan mahluka denilir. Yaban adamına insan denilemeyeceği gibi seviyesi yabanilikle medenilik arasında bulunan halka da tam olarak insanlık payesi bağışlayamayız.
Dünyanın hali böyledir. İnsan bir şeyde iyilik görmeye çalışırsa mutlaka görülecek fenalıkları görmezlikten gelerek gözleri hep iyilikleri göreceği gibi, şayet bir şeyde fenalık bulmaya çalışacak olursa o şeydeki iyiliklerin hiçbirisini göremez. Her ne görse hep fena olarak kabul eder.
İnsanın böyle kendisini yine kendisince bir alemde bulması ne lezzetli şeydir. Buna bazı seçkin kişiler “kesret içinde vahdet” derler ki insanlar onu kendileriyle beraber zannettikleri halde o adam cihanı dolaşır da yine bulunduğu yerden ayrılmamış olur!..