Huzursuz gönlüm sürüklemişti beni kent dışına
Orada, kentin batısındaki akçaağaçların altında,
Yürürken alacakaranlıkta, rastladım oğlunuza. Yürüdüm ona doğru, ama geldiğimi görünce Dalıverdi hemen korunun derinliklerine. Kendimi onun yerine koydum ben de Düşünceliyken insan yalnızlığı sevdiğinden Ben bile yorgun benliğime fazla geldiğimden Onunkine değil, kendi gönlüme uydum, Benden kaçandan kaçtım seve seve.
"Tanıdığım en güzel insanlar, yenilgiyi, acıyı, mücadeleyi ve kaybı yaşamış olan ve diplerden çıkış yolunu kendileri bulmuş romantik ve anarşist olan insanlardır.
Bu kişiler yaşama karşı geliştirdikleri kendine has takdir, direniş, duyarlılık ve anlayışla; şefkat, nezaket, bilgelik ve derin sevgiden kaynaklanan bir ilgi ve sorumlulukla doludurlar.
Güzel insanlar öylece ortaya çıkmazlar; onlar oluşurlar..."
Elisabeth Kübler Ross - Psikiyatrist