Öznesi belli olmayan bir kıskançlık asit gibi kanıma karışıyordu.Ama beni besliyordu da hayatıma bağlıyordu .Çünkü insan aşıksa kıskançlık ölümle yarışacak kadar güçlü bir duyguydu.
Bir tutkuya ihtiyacım vardı,yarattım.Ama tutku acıya götürüyor insanı ya da acıyı insana getiriyor.İnsanın acısı mı tutkusundan doğuyor,tutkusu mu acısından bilmiyorum.Onu çok özlüyorum.
Sana dair ne çok kelime var aklımda..Hepsinin içini öyle doldurdum ki seninle..Yüzümü güldürenim,ruhuma huzuru armağan verenim.Senn şimdi kollarımda uyurken kokunu bulaştırırken tenime , ben kaç geçedir içimi seninle doldurmuşken, hangi ayrılık bizi birbirimizden ayırabilir ki.Hangi uzaklık verebilir hasreti yüreğimize. Vuslatın kıymetini kim anlayabilir bizim kadar .Tüm sesleri kıstım ,tüm kapıları kapattım artık bu rüyadan bizi hiç kimse uyandıramaz..