NİSA DOĞAR
@nisadogar
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O zaman Musa, daha ekmeği çalarken annesinin işi çaktığını, kımıldamadan uyur taklidi yaparak ekmeği yiyip bitirmesini beklediğini anladı. O zaman annesinin göğsünün altında kendisi için altın bir yüreğin çarptığını da anladı.
Sabahleyin annesinin iyi insan yüzünde, kendisine bakan iri çakır gözlerinde şefkatten başka bir şey görmeyince ona çok acıdı. Annesinin büyük bir kadın olduğunu düşündü.
“Kahramanlık salt siperlere sinip düşmana kurşun atmak değildir. Şu bizum halımızda açlukla pençeleşerek oni yenmeye çalışmak da kahramanlıktır. Buna yaşamak kahramanlığu derler Musa’m. Bu, siperde düşmanla vuruşmaktan daha zordur.”
Sıcacık evinizde, temiz giysilerinizle ve tok karnınızla her bir satırını vicdanınız sızlaya sızlaya okuyacağınız o kitap… Bu kitap çok derinden sarstı beni. Yıllardır dilimizde dolaşan bir söz var ya hani “Bu vatan kolay kazanılmadı.”. Belki de en net şekilde bu kitabı okuduktan sonra anladım bu vatanın kolay kazanılmadığını. Erkeklerin cephede düşmanla savaşırken geride kalan kadınların ve çocukların yoksullukla, sefaletle, adaletsizlik ve ahlaksızlıkla nasıl savaştığını net bir şekilde bu kitaptan öğrendim.
Bir anne olduğum için sanırım beni en çok etkileyen karakter Şakire oldu. Eşine duyduğu saf sevgi, evlatları için verdiği büyük mücadele, temiz kalbi… Hayran oldum ona, anneliğine, direnişine. Onca zorluğa rağmen hiç pes etmedi, direndi, asıl savaşı o verdi. Bir çocuğunu mezara koyduktan sonra içindeki acıyla diğerlerinin aç karnını doyurmak için didindi durdu. İçimi en çok acıtan kısmı da bu yaşananların gerçek olduğunu bilmekti.
Her sayfada altını çizdiğim birkaç cümle vardı. Bu kitap nasıl bu kadar az biliniyor ve ben nasıl bu kadar geç tanıştım bilmiyorum. Çevremde herkese bu kitabı önereceğim. Bu ülkede yaşayan herkes bu kitabı okumalı!
