Necmeddin Koçoğlu
@nkocoglu
Bizi kırdılar sevgilim
En olmayacak yerlerimizden
En olmayacak zamanlarda
Bizi yaktılar sevgilim
Senin o güzel kalbinden
Benim o çirkin ellerimden
Bizi, ki hala bizi diyorum
Birbirimize muhtaç bıraktılar
Sessiz, uzak ve derinlerde
Bizi çaresiz gördüler sevgilim
Bilmiyoruz diye sevmeyi
Atmıyor sanıp kalbimizi
Bize, ki hala sevgilim diyorum
Özlem dolu günler
Kavuşmanın acısını bıraktılar.
Necmeddin Koçoğlu
Necmeddin KoçoğluReklam
Sana böylesi tutkunum işte
Kalbimin süslemeleri nişten
Şiirim sebepsizce bi gidişten
Samimi, gerçek, çok daha içten
Zorluğu kalmaz yolların
Sonunda seni sarabilirse kollarım
Yaşamaya hazırım sonları
Ne düşündüğünün önemi yok onların
Açık edecek sırları
Kolay edeceğiz tüm zorları
Geçeceğiz sınırları
Gezeceğiz o güzel kırları
Bir kadının bakışlannda gümbürdeyen bir aşkla,
Burnuma yediğim bir yumrukla devrik bir cümle arasında
Sesine dolmuş sanki bütün nehirler, öyle akan bir sesle
Kalbim, koynumda uyan bir sabah arasında
Bir güzel haberini, senin
çok bekledim.
Kalbim, güzel ülkem,
denk beygirim.
Gel, kendine gel istedim.
Birhan Keskin
Birhan KeskinSen gel de bir gör sana sakladığımı
Ki ben bir kibrit çöpü yerine yakmadığınım.
Farkındayım hiç arkana bakmadığının
Biliyorum yine de beni içinde akladığını.
Çünkü içindeyim çünkü senin için aktır!
Kapkarayım çünkü beni senin aşkın yaktı!
Çok bilgeye sordum ne çok kitaba baktım
Seni seviyorum çünkü seni sevmek haktır!
Seni özlüyorum çünkü özlenecek birisin.
Herkes mutlu kavuşturamadık bir bizi.
Gözüm üstünde çünkü gözlenecek gibisin.
Ayrı ayrı özgürken biz asıl esir biziz.
Seni diliyorum kesintisiz.
Nasıl bir bahar sen nasıl bir esintisin?
Nasıl güzel bir sesin tizi
Taşıdığın nasıl bir kahramanlığın izi?
Sevgilim, sen bunu aldığında
- ki mektup denemez buna -
umarım bağışlarsın beni:
yazamadığım mektuplarda biriktirdim
kederimi.
Sevgilim yaz bitiyor,
bu güz gecelerinde ben, sardunyaların arasında
senin getirdiğin mumları yakıyorum.
Bir fotoğrafa bakıp “deniz” diyorum:
Ne kadar dingin, nasıl sonsuz, olduğu yerde.
Sevgilim beni bağışla,
sana mektup yazamıyorum.
Yüzümün bir yarısı acı çekiyor, mavi
bir fotoğrafta, kızıl bir ufuk
biriktiriyor kış için öteki yarısı
coşkuyla ilgili değil elbet hayatım.
Sen bunu aldığında
- ki mektup denemez buna -
umarım bağışlarsın kederimi, haylazlığımı,
umutsuzluğumu, dalgınlığımı; yani
benden geçtiğinde anlamı sarsılan ne varsa…
Umarım her şey olacağına varıyor der,
ve kabullenirsin
kum nasıl çizmişse incecik bir camı.
Birhan Keskin
Birhan KeskinReklam