Necmeddin Koçoğlu
@nkocoglu
Sonra ağladım.
Evde.
Sidikli kanepenin üstüne uzanmış bir halde.
Çok ağladım.
Gözyaşlarım kulaklarıma doldu, kulaklarım kaşındı,
yüzüstü döndüm. Söylendim.
Küfrettim.
Sakinleştim.
Hangi kabuğu kaldırmak lazım diye düşündüm,
taze ve gerçek bir şey bulabilmek için.
Gülünç geldi bu düşünce.
Güldüm.
Reklam
Keşke evlenmeseydim, bi boka da yaramadı zaten demiştir. Yaradığım zamanları çoktan unutmuştur adıyla müsemma olmayan Neşide.
Kötü şiir Neşide!
Mesela sevilmeme korkusu dedim, bir kadını sevmekten vazgeçebileceği sınıra kadar zorlarsın. Sınırı hissettiğin anda sevmekten vazgeçen sen olursun.
Ama büyük bir boşluk yerleşti içime, sanki içinde kaybolduğum gerçeküstü bir film bitmiş de gerçekliğe alışamıyorum bir türlü, böyle tuhaf bir duygu.