İnsanlar önce dış dünyadan kopuk yaşamayı
kabul etmişlerdi, tıpkı yalnızca bazı
alışkanlıklarından vazgeçmek zorunda
kalacakları geçici herhangi bir sıkıntıyı kabullenir gibi. Ancak, bir tür işkencenin
ansızın bilincine vararak, kızışmaya başlayan
yaz göğünün altında, bu hapis duygusunun tüm
yaşamlarını tehdit ettiğini hayal meyal
hissediyorlardı ve akşam olduğunda, serinlikle
gelen enerji onları bazen umutsuz edimlere
itiyordu.
Reklam
'Seni sevdim, ama artık
yoruldum... Gitmekten mutlu değilim, ama
yeniden başlamak için mutlu olmak gerek.'
Hastalığın beklenmeyen
istilasının ilk etkisi, yurttaşlarımızı, sanki
bireysel duyguları yokmuşçasına davranmaya
itmesiydi denilebilir.
Bir savaş patladığında insanlar :
"Uzun sürmez bu, çok aptalca!" derler. Ve
kuşkusuz bir savaş çok aptalcadır, ancak bu
onun uzun sürmesini engellemez.
Reklam