Fakat biraz önce dediğim gibi, tüm
acılar korkaktır, kendisinden daha güçlü olan
yaşama isteği karşısında geri çekilir, çünkü
bedenimizin her hücresinde yerleşmiş olan
yaşama isteği, ruhumuzdaki ölüm tutkusundan
çok daha güçlüdür.
Kibirle, şımarıkça, ruh, fikir,
duygu dediğimiz, ıstırap dediğimiz şeylerin
aslında ne kadar da zayıf, zavallı, acı veren
şeyler olduğunu korkuyla hissediyorum,
çünkü bunlar en üst düzeyde bile olsa acı
çeken, kıvranan insan bedenini tamamen yok
edemiyor, çünkü böyle anlarda dahi insan
üzerine yıldırım düşen bir ağaç gibi yere
yığılmak yerine, damarlarındaki kan akmaya
devam ediyor.
..yeryüzündeki hiçbir şey bir insanın
çaresizliğini, kendisinden böyle tamamen
vazgeçtiğini, canlı bir ölü haline geldiğini bu
hareketsizlik kadar sarsıcı bir şekilde ifade
edemez.