Kimi zaman bir kadın, bir an için bile olsa güvencesiz ya da kesinlikten uzak kalmaktan korkar. Köpeklerin tüylerinden daha çok mazereti vardır. Sadece dalmalı ve sonra ne olacağını bilmemeye katlanmaIıdır. Sezgisel doğasını yeniden kazanması için tek yol budur. Kimi zaman bir kadın, tetas'ına [annesinin memesine] yapışıp kalmış olan ve kendilerini terk etmesine izin vermek istemeyen diğer erişkinlerin fazla-iyi annesi olmakla çok meşguldür. Bu durumdaki kadının onları arka ayağıyla çifteleyip her halükârda yoluna devam etmesi gerekir.
Jungcu psikolojide, psişedeki anne yapısının arketipsel, kişisel ve kültürel olmak uzere tabakalar şeklinde kurulduğu söylenebilir. İçselleştirilmiş anne yapısında onun eksikliğini ya da uygunluğunu bunların toplamı bellrier. Gelişimsel psikolojide belirtildiği gibi, uygun içsel bır annenin inşasının evreler şeklinde başarıldığı görülmektedir; sonraki her evre, bir öncekinin kusursuzluğu üzerıne inşa edilir. Bir çocuğa kötü muamele etmek, psişedekl anne imagosunu parçalayabilir ya da yerinden edebiIir; izleyen tabakaları birbirleriyle işbirliği içine sokmak yerine karşıt kutuplara böler.
Bu durum, önceki gelişim evrelerinin görev yapmasını engellemekle kalmaz, ileridekileri de istikrarsızlaştırır, böylece parçalı ya da kendine özgü bir şekllde yapılanmasına neden olur.
Güven, güç ve kendini-besleme oluşumunu istikrarsızlaştıran bu gelişimsel boşlukları onarmak mümkündür, çünkü bu matrisin (alltan çok fazla tuğla çekilirse yıkılacak olan) bir duvar gibi Inşa edilmekten çok, bir ağ gibi örüldüğü anlaşılmaktadır.
Birçok kadının (ve erkeğin) besleyici sistemlerinde çok sayıda delik ya da boşluk varken bile oldukça iyi işlev görmelerinin nedeni budur. Bunlar, annelik komplekslerinin psişik ağın en az hasar gördüğü yerlerini destekleme eğilimindedir. Bır kişi kaç yıl hasariı olarak yaşamış olursa olsun, aklı aramak ve rehberliği beslemek, bu ağın onarılmasına yardımcı olabilir.