Anlaşılamamak insana icat yaptırırmış...Benim yalnızlığımın icadı da tavandaki gökyüzüdür. Kendim inşa ettim...
Sorsanız ne nerde durur, hepsini söylerim. Dışarıdaki gökyüzünden ne bir
eksiği vardır ne de fazlası...
Bazen canımızı sıkan şu hayata da kızamıyorum. Onu da anlamak lazım bir
yerde. Milyarlarca insanın hepsini her an nasıl mutlu edebilsin ki? Herkesin
yanma istediği kişiyi nasıl yazsın ki? Hadi yazdı diyelim, onu hep aynı yerde
nasıl tutabilsin?
Bir yazarın sözleri geliyordu aklıma... “Bazen, akışına bırakmak gerekir
yaprakları, suyu, mevsimleri, olayları ve insanları” diyordu ya... Bazen yola
teslim olmak gerekirdi sahiden. Yolun aktığı yöne güvenmek... Neler
olacağını bilmesen de olanın zaten hayırlı olacağından emin olmak.