Kolayca aldanmanın tuhaf yönlerinden biri, çoğu kez sahtekarlık eğilimini de beraberinde taşımasıdır. İnanmak ve yalan söylemek arasındaki birlik sırf çocuklara ait bir özellik değildir. Gerçekleri olduğu gibi görme yeteneksizliği veya görmek istememe, hem avanaklığı hem de şarlatanlığı teşvik eder.
Gerçek benliğimizden kaçma itkisi, aynı zamanda rasyonel ve açıkça belli şeylerden kaçma itkisidir. Kendimizi olduğumuz gibi görmeyi reddedişimiz, olgulara ve katı mantığa karşı bir hoşlanmama duygusunun gelişmesini sağlar.
Kesin inançlı kişilerin görülmeye ve duyulmaya değmeyen gerçeklere "gözlerini ve kulaklarını kapama" yeteneği onun metanetinin ve dayanıklılığının kaynağıdır.