Aslında travma ne kadar eski olursa olsun kişinin travmasıyla yüzleşecek, çözecek kapasitesi var ise travmayı hatırlıyormuş. Eğer kişi böyle bir güce sahip değilse, yaşadıklarını bastırıp bilinçdışına atıyormuş.
Geniş, siyah gölgesi hayatımı kaplayan,
Tepemde kanat germiş bir kartaldır yalnızlık.
Kalp çarpıntılarıyla günleri hesaplayan
Bir benim, benim olan bir masaldır yalnızlık.
Gördüm yapraklarımın bir bir döküldüğünü,
Baharda yaşamanın bilmedim nedir tadı.
Gemi yüzü görmeyen bir limanın hüznünü
Kimsesiz gönlüm kadar hiçbir gönül duymadı.
İknanın Psikolojisi kitabı için sizi rahatsız ediyorum. Bunu okumayı düşünüyorum da, eğer sizin için bir sakıncası yok ise bunu bana gönderebilirmisiniz acaba. Malum kitap fiyatları pahalı olduğu için biz öğrenciler pek karşılayamıyoruz maalesef.
Teşekkürler🙏
Yılların telaşlarda bu kadar çabuk geçeceği aklınıza gelmezdi.
Gizli bahçenizde açan çiçekler vardı, gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz, yahut vaktiniz olmadı.
"Yılların telaşlarda bu kadar çabuk geçeceği aklınıza gelmezdi.
Gizli bahçenizde açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz, yahut vaktiniz olmadı."
youtu.be/piMSgvacB-g
Çok başka hissediyorum bu şiiri dinlerken. İçimi tedirginlik, huzur, pişmanlık, hüzün, hepsi bir anda kaplıyor. Bu şiiri çok uzun zamandır ne okudum, ne dinledim. Uzun zaman sonra dinleyince müthiş etkilendim, her bir dizesi içime işledi ve ilk dinlediğim zamandan bugüne ne kadar çok şeyin değiştiğini tarif edemediğim bir tedirginlik duygusuyla hissettim.