Yaşayan birini özlemek sahiden güzeldi. Buruk hissettirmiyordu, umut serpiştiriyordu özleyenin gönlüne. Özlediğin gelecekti, özlemin dinecekti. Bunları bilmek, bunları bilerek özlemek nimetti.
"Ya ben niye sevdim seni bu kadar? Canıma mı susadım, bir insan bir insanı niye bu kadar sever?"
Kaç çift gördük birbirini çok sevdiğini söyleyen ama bir yerden sonra sevginin yetmediğini acımasızca fark eden...
"Bırakıp gitmek kolay Meltem teyze. Yirmi beş yaşındayım öğrendiğim en kesin şey bu. Kalana zor. Giden gidiyor zaten. Her şey kalana."