“O an aklıma gelmemiş olsa da sonradan düşündüm: Doğru yolu bulmak için ulvi bir yardıma başvurduğumu her seferde, eğer büyük bir şevkle niyaz etmişsek, niyazımız karşılık bulmamış olsa bile, niyaz ederken iç dünyamıza dalarak kendi sağduyumuzun bütün kaynaklarını kullanmış oluyoruz en azından.”
“Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde,
Bir yanlışı düzeltircesine açmış;
Gelmiş ta ağzımın kenarına
Konuşur durur.
Bir gemi bembeyaz teniyle açıklarda
Güverteleri uçtan uca orman;
Aldım çiçeğimi şurama bastım,
Bastım ki yalnızlığımmış.”