İyilikten anlamayan, samimiyeti hep hafife
alan, güzelliği görse bile kıymetini bilmeyen insanlardan gerçekten çok yoruldum. İçten oluyorsun, yanlış anlaşılıyorsun... Temiz yaklaşıyorsun, saf sanıyorlar. Bir süre sonra insanın hevesi kaçıyor. Oysa zor bir şey değil; dürüst olmak, net olmak, kalpten davranmak… Ama herkesin derdi başka. Sürekli bir hesap, sürekli bir mesafe. En çok da bu yapaylık yıpratıyor insanı. Yine de biliyorum, ben değişmeyeceğim. İçim nasılsa öyle kalacağım. Anlayan az olur belki ama en azından kendime yabancılaşmam. Böyle yaşamak bana huzur veriyor.