'Gülünce gözleri kısılan insanlardan zarar gelmez', diye düşündüm. Bu absürt kanıya nereden vardığımı hatırlamaya çalıştım Gülerken gözleri kısılan tanıdıklarım var mı diye aklımdan geçirdim. Vardı. İşin kötü yanı, hem bana hem de kendine zarar vermeyi tercih etmişti. Zarar gelmez değil de, kötü insan olmaz diye düzelttim fikrimi. Biraz düşününce ondan da vazgeçtim.
Babamdan ne kaldığını merak etmiyordum. O hayattayken ihtiyaç duyduğum şeyler vardı ama öldükten sonra bana verebileceği bir şey kalmamıştı. Bir ev versin istemiştim mesela; içinde onun da olduğu bir ev. Hayattayken buna gücü yetmedi. Öldükten sonra da zaten bütün bunların anlamı kalmadı.
Ölüm sebebi resmi kayıtlara kalp krizi olarak geçse de, herkes gerçek sebebin yalnızlık ve aşk acısı olduğunu biliyordu. İncecik, özenli el yazısıyla o şiirleri yazan adamın çok yaşamayacağını anlamak için doktor olmak gerekmiyordu.