nurşevin
@nuit
her gün bir daha, bir daha biten ama hiç sona ermeyen, böyle içini karartan şeyler gelmezdi aklına.
bir şeylerin bir daha geri gelmemecesine kayıp gittiğini düşündü: adları olmayan yılların, günlerin, birtakım tekdüze mevsimlerin, kışların...
karanlığa bol bol duman fışkırtan meşalelerin geceye yaptığı tesiri sesler de sükûta yapıyor şimdi. insan bir kırmızılık, bir alev, bir duman, sıcak bir şeyler duyuyor.
şimdi ben bütün bunlara, kendime, insanlara bir mana verebiliyor muyum?