nujen
@nujenn94
türü ne olursa olsun iştahların temel karakterinin, onlara ne kadar kolay boyun eğilirse o kadar azgınlaşan türden bir doyumsuzluk olduğunu bilmezler mi ?
Aşk hayatta baskın bir yer tutar. İnsan belli bir yaşa geldiğinde, artık yaşlılığa inen yokuştan pek de hızlı yuvarlanmamaktan başka umut besleyemezken, aşk dışında her şeyin boş olduğunu anlar.
Tutku, muzaffer olmuş hayvanlıktır; zekayı karartan, ona baskı yapan ve dahası, onu kendi hizmetine sokan kalıtımın kör dürtüsüdür; içimizdeki insanlığın bastırılması, aynı anda hem onurumuzu hem de varlık nedenimizi oluşturan şeyin alçaltılmasıdır; o kükrediği müddetçe, hayvanlar âleminde yerimizi yeniden alırız.
Tutkulu olmak, aslında kendi evinin efendisi olmaktan vazgeçmek değil de nedir?