Henüz on dört yaşımda hayatın gerçekleriyle karşılaştığımı sanıyordum. Gerçeklerin gün yüzüne çıkması insanın yirmilerinde imiş oysaki. Belki de bu yaşımda da gerçekleri tam göremiyorum. Ama şunu biliyorum her yaşımda yeni şeylerle karşılaşıyorum ve bu bana hayatta nasıl sağlam duracağımı öğretiyor. İmtihanla dolu bu dünyanın aslında o kadar önemli olmadığını, asıl istediğim şeyin tamamlanmak olduğunu anlıyorum. Bu tamamlanma hissi yalnızca Allah'a ulaşınca gerçekleşecek. Bu yüzden ruhumdaki sancıyı sadece Allah'ı anarak ve ona sığınarak dindirebiliyorum. Bu dünyada ne kadar ruhumu beslersem o kadar mutlu olabiliyorum.
Umarım sevgili okurlar sizler de geç olmadan ruhunuzu besleyecek adımlar atarsınız ve bu karanlık dünyada ışığınız bulursunuz.